Kawa

Opublikowane przez Heniek w dniu

Powąchałem kawę w słoiku.

Zapach ziemnobrązowych ziaren owionął mi nozdrza i przywołał tysiąc myśli.

Ten słoik to ozdoba – bo kiedyś pomyślałem, dlaczego by nie postawić małej świeczki na kawowej podstawce na stole?

Słoiczek-dekoracja to umilanie sobie otoczenia. Podobnie, jak na przykład przez picie kawy z ciepłego kubka.

Jej walory mogę poznawać dzięki wrażeniom węchowym. To najpierwotniejszy ze zmysłów, mam go ja i w pewnej formie mają go jednokomórkowce.

Aromat powstał w czasie wypalania ziaren, w specjalnym piecu. Jakiś fachowiec musiał posłużyć swoim doświadczeniem, żeby go obsługiwać z należytą starannością.

Tam kawę przywieziono z odległych plantacji w tak zwanych ciepłych krajach. Nie bez powodu znane są odmiany kawy z Etiopii, Kolumbii, Brazylii, Meksyku. Tylko w tropikach można uprawiać kawę na dużą skalę.

Tam miesiącami rósł sobie jakiś krzew kawowca, aby wreszcie dać owoce, z których ziarna w końcu posłużą komuś do zrobienia napoju – pół świata dalej.

Setki godzin pracy wymagała uprawa, zbiory, przechowywanie, transport, prażenie, zmielenie i w końcu zaparzenie kawy.

Pokolenia kawoszy kreatywnie kombinowały, jak zwiększyć wydajność produkcji i ulepszyć ostateczny smak. Na każdym etapie, od krzewu do napoju.

Przez wieki wymyślono mnóstwo sposobów parzenia kawy – od zalania wrzątkiem w szklance do automatycznego ekspresu wielkości szafki, a podobnego do kombajnu.

Kawa pojawiała się w rękach ludzi różnych ras, krajów, religii. Nazwa Arabica pochodzi od kultury ludzi, którzy zaczęli pić ten napój na większą skalę – oni sami importowali go jednak z Etiopii.

Światowy handel nie ominął jakże cennych ziaren kawowych. Z regionów arabskich przewieziono je do Turcji i Indii, stamtąd dalej na wschód i zachód. Kawę pili i piją ludzie tak różni… a tak podobni.

Wszyscy korzystają z dobrodziejstwa tego krzaka z odległych krajów, który na drodze milionów lat ewolucji wykształcił zdolność produkcji kofeiny w owocach.

I tyle, tyle było zdarzeń potrzebnych, żeby nastąpił jeden moment inspiracji powąchaniem kawy.

Zaczerpnąłem jeszcze jeden oddech, i wraz z ulotną wonią pozwoliłem ulecieć i tym myślom. Spojrzałem na stojący na stole krzaczek mięty.

Wiecie, co było dalej?

Kategorie: Życie

0 Komentarzy

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *